Voorstel van resolutie: De strijd tegen pesten op school (Raad VGC, 1 februari 2023)

In het Scholierenrapport 2022 van de Vlaamse Scholierenkoepel (VSK) lees ik het volgende: “Scholieren zijn heel erg bezorgd over mentaal welzijn, pesten en grensoverschrijdend gedrag. Een leerling die niet goed in z’n vel zit, kan je toch niets aanleren? Maak werk van een reddingsoperatie gericht op het welbevinden van scholieren.”

Op de plenaire vergadering van de Raad van de VGC (februari 2020) bracht raadslid Fouad Ahidar een confronterende en belangrijke getuigenis over pesten. 

Vandaag (1 februari 2023) wordt in de commissie onderwijs van de VGC Raad een voorstel van resolutie besproken tegen pesten op school (ingediend door de raadsleden Fouad Ahidar, Arnaud Verstraete en Khadija Zamouri). De resolutie looft in de eerste plaats de vele initiatieven en inspanningen die reeds genomen worden, maar doet ook enkele concrete voorstellen “om ons inzicht in pesten in Brussel te vergroten en nieuwe instrumenten te ontwikkelen om pestsituaties te voorkomen en te beëindigen”. Enkele belangrijke punten uit het voorstel van resolutie:

  • ook in het begin van het schooljaar bijkomende aandacht hebben voor pesten;
  • bestaande meldpunten stroomlijnen en bundelen;
  • betere preventie en aanpak van pesten op school;
  • sterkere begeleiding en vorming voor ouders en leerkrachten;
  • multidisciplinaire, externe interventie bij ernstige pestsituaties;
  • betere en continu bijgewerkte cijfers;
  • inzet op herstelgesprekken en psychosociale doorverwijzing;
  • ontwikkelen van actief pestbeleid op scholen.

Je kan de volledige resolutie hieronder lezen. In het boek “Children’s mental health and emotional well-being in primary schools” wordt het antwoord op (cyber)pesten benaderd vanuit een Whole School Approach. In de Onderwijsbibliotheek van het Onderwijscentrum Brussel vind je heel wat lesmaterialen en achtergrondinformatie over pesten.

PS. In A Tale for the Time Being van Ruth Ozeki wordt Nao extreem hard gepest met grote impact op haar mentaal welzijn en dat van haar omgeving.

Taalscreening Koala en het lerarentekort (Raad VGC, 27 januari 2023)

Ook in de plenaire vergadering van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (27 januari 2023), kwamen de onderwijsdiscussies van de voorbije week aan bod: (1) de resultaten van de taalscreening Koala en de rol van ouders en (2) het lerarentekort. Verder was er ook een vraag over inclusie in de schoolteams van het Nederlandstalig onderwijs in Brussel en over de hervorming van Brede School in Brussel.

Taalscreening in het Nederlandstalige kleuteronderwijs in Brussel

Er werd in de Raad een intens debat gevoerd over het thema. Hieronder verzamel ik enkele belangrijke elementen uit het antwoord van minister Gatz:

De taalscreening

Minister Gatz benadrukt in zijn antwoord “dat taalscreening altijd een momentopname is en geplaatst moet worden binnen een bredere evaluatie van het taalniveau van de leerling. De koalatest past in dit breder kader en is een tool die leerkrachten in staat moet stellen om na te gaan hoever de leerling staat op het vlak van de schooltaal Nederlands en dit met als doel kinderen die om welke reden dan ook een taalachterstand hebben sneller op te sporen en bijkomende ondersteuning aan te bieden. Dat is de essentie.  Het instrument, zoals zijn ontwerper Kris Van den Branden dit weekend nog stelde, moet kansen bieden. Een een-op-een link leggen tussen geen Nederlands praten thuis en slecht(er) scoren op de taaltest klopt volgens de ontwerper van de test niet. Uit studies blijkt dat de opleidingsachtergrond van de ouders doorslaggevend is.”

Taalscreening en ouders

“Onze Brusselse scholen ontwikkelen een actief ouderbeleid vanuit de principes van een gelijkwaardig partnerschap. Via individuele en collectieve oudercontacten, schoolpoortcontacten, openklasmomenten gaat de school in interactie met de ouders. In dit ouderbeleid is er ook aandacht voor de onderwijsondersteunende rol van ouders: bijvoorbeeld interesse tonen voor de school, een rijk taalaanbod in de moedertaal, in een rustige studeerplek voorzien, het kind aanmoedigen om huiswerk te maken, het kind laten participeren aan een Nederlandstalig vrijetijdsaanbod…”

“De scholen, Brede Scholen, maar ook andere projecten helpen ouders in hun zoektocht om voldoende taalkansen te creëren voor hun kinderen. Ook het Huis van het Nederlands ondersteunt scholen via het aanbieden van infovergaderingen en taallessen op scholen voor anderstalige ouders. Daarnaast is er voor de meest kwetsbare doelgroep het scholenproject Ligo Brusselleer met het project ‘Welkom in de klas’. Op een vaste dag in de week komen ouders een half uur met hun kind meespelen in de klas. Ze doen samen een taalstimulerende activiteit in hun thuistaal met als doel ouders te betrekken bij de klas, ouders bewust te leren omgaan met taalstimulering en de relatie tussen de leerkracht en de ouders te versterken.”

Conclusie

En de minister besluit: “Ik ben ervan overtuigd dat ouders bestraffen omwille van het taalniveau van hun kind niet enkel contraproductief is, maar ook van weinig wetenschappelijk inzicht getuigt. Ik sluit me dus zeker niet aan bij die aanpak.”

Leerkrachtentekort

Uit het verslag haal ik even dit – toch wel hoopgevend – stukje antwoord van minister Gatz: “Wat de vacatures aangaan, hebben we sinds begin januari 315 niet-ingevulde vacatures. Dat aantal is vergeleken met de vorige jaren niet gestegen. Daarmee zijn we niet tevreden, maar de laatste jaren was er steeds een stijging. De stabilisering van het aantal niet-ingevulde vacatures is te verklaren door de toename van de zijinstromers. Twee schooljaren geleden hadden we 268 zijinstromers, nadien 302 en vandaag zijn het er 412. Dus bieden de maatregelen die tot nu toe zijn getroffen zowel van de Vlaamse overheid als van ons, enig soelaas. We zetten daar dus verder op in omdat het de beste kansen biedt.”

Je kan het volledige verslag hier lezen (met ook het debat over inclusie in de schoolteams en de hervorming van de Brede School in Brussel).

Ruth Ozeki over meditatie…

De Amerikaans-Canadese Ruth Ozeki is één van mijn favoriete auteurs. Ze publiceerde reeds een 4-tal romans waaronder A Tale for the Time Being (2013) en The Book of Form and Emptiness (2021). Ze behandelt in haar boeken heel wat thema’s zoals sociale problemen, mentale gezondheid, verlies, milieu en klimaat, religie,,…

Ozeki is sinds 2010 ook een zenboeddhistische priester. Het is dan ook niet te verwonderen dat meditatie regelmatig een plaats krijgt in haar romans. Een fragment uit A Tale for the Time Being (2013):

“First of all, you have to sit down, which you’re probably already doing. The traditional way is to sit on a zafu cushion on the floor with your legs crossed, but you can sit on a chair if you want to. The important thing is just to have good posture and not to slouch or lean on anything. Now you can put your hands in your lap and kind of stack them up, so that the back of your left hand is on the palm of your right hand, and your thumb tips come around and meet on top, making a little round circle. The place where your thumbs touch should line up with your bellybutton. Jiko says this way of holding your hands is called hokkai jo-in and it symbolizes the whole cosmic universe, which you are holding on your lap like a great big beautiful egg.

Next you just relax and hold really still and concentrate on your breathing. You don’t have to make a big deal about it. It’s not like you’re thinking about breathing, but you’re not not thinking about it either. It’s kind of like when you’re sitting on the beach and watching the waves lapping up on the sand or some little kids you don’t know, playing in the distance. You’re just noticing everything that’s going on, both inside you and outside you, including your breathing and the kids and the waves and the sand.

And that’s basically it. It sounds pretty simple, but when I first tried to do it, I got totally distracted by all my crazy thoughts and obsessions, and then my body started to itch and it felt like there were millipedes crawling all over me. When I explained this to Jiko, she told me to count my breaths like this: Breathe in, breathe out . . . one. Breathe in, breathe out . . . two. She said I should count like that up to ten, and when I got to ten, I could start over again at one. She says it’s totally natural for a person’s mind to think because that’s what minds are supposed to do, so when your mind wanders and gets tangled up in crazy thoughts, you don’t have to freak out. It’s no big deal. You just notice it’s happened and drop it, like whatever, and start again from the beginning One, two, three, etc. That’s all you have to do.

It doesn’t seem like such a great thing, but Jiko is sure that if you do it every day, your mind will wake up and you will develop your SUPAPAWA—! I’ve been pretty diligent so far, and once you get the hang of it, it’s not so hard. What I like is that when you return your mind to meditation, it feels like coming home. Maybe this isn’t a big deal for you, because you’ve always had a home, but for me, who never had a home except for Sunnyvale, which I lost, it’s a very big deal. Meditation is better than a home. Meditation is a home that you can’t ever lose.

Meditation probably wouldn’t cure me of all my syndromes and tendencies but it would teach me how not to be so obsessed with them.”

Lees ook:

Yuval Noah Harari over meditatie…

Vorig jaar (2022) las ik 3 boeken van Harari waaronder 21 lessons for 21th century. In dit boek stelt hij dat het antwoord op de grote uitdagingen in de wereld moet gezocht worden in het beter leren kennen van zichzelf als mens in alle dimensies…

In deel 5 van dit boek, nam hij een hoofdstuk op over meditatie waar hij getuigt over zijn persoonlijke meditatiepraktijk en de plaats die meditatie zou moeten krijgen in onze zoektocht naar antwoorden.

Enkele fragmenten…

“Since that first course, in 2000, I began meditating for two hours every day. It is not an escape from reality. It is getting in touch with reality. Without the focus and clarity provided by this practice, I could not have written Sapiens or Homo Deus.

The first thing I learned by observing my breath was that notwithstanding all the books I had read and all the classes I had attended at university, I knew almost nothing about my mind and I had very little control over it. Despite my best efforts, I couldn’t observe the reality of my breath coming in and out of my nostrils for more than ten seconds before my mind wandered away in thoughts, memories and dreams. Serious meditation demands a tremendous amount of discipline.

I definitely don’t think that meditation is the magic solution, to all the world’s problems. To change the world, you need to act, and even more importantly, you need to organise.

When dealing with the mysteries of the human mind, we should regard meditation as an additional valuable tool in the scientific toolkit.”

Lees ook:

Een visie voor vandaag (leestip)

“Onderwijs is geen interventie op objecten, maar een ontmoeting tussen subjecten.”

Gert Biesta

In het boek Wereldgericht Onderwijs (2022), met de betekenisvolle ondertitel Een visie voor vandaag, werkt Gert Biesta verder op een aantal thema’s, die hij in zijn eerdere boeken en artikels al behandelde: onderwijs moet niet kindgericht, leerstofgericht of toekomstgericht zijn, maar moet werken vanuit een wereldgerichte oriëntatie (relatie met de wereld en ons gemeenschappelijk bestaan in de wereld).

Biesta kwam al eerder aan bod op deze blog. In 2015 bracht ik zijn boek The Beautiful Risk of Education onder de aandacht en in het bericht ‘De noden van kinderen en jongeren in de stad, moeten het pedagogisch project van elke Brusselse school kleuren!’ (2021) verwees ik ook door naar één van zijn artikels.

In Wereldgericht onderwijs benoemt Biesta nogmaals het doel van onderwijs en plaatst hij de leerling als subject centraal (hoofdstuk 1). Hij gaat op zoek naar de verhouding tussen samenleving en school en probeert de school (opnieuw) haar unieke plaats te geven (hoofdstuk 2). In hoofdstuk 3 benadrukt hij om onderwijs niet te herleiden tot cultivering (vorming – doelen en uitkomst), maar ook een existentiële dimensie aan onderwijs toe te voegen (opvoeding – leerling als vrij, autonoom en verantwoordelijk subject). Biesta introduceerde in 2009 drie begrippen om de brede opdracht van onderwijs in beeld te brengen: kwalificatie, socialisatie en subjectificatie. In dit boek gaat hij vooral dieper in op het concept subjectificatie, waarbij hij het subject-zijn van de leerling voorop zet (hoofdstuk 4). Het moeilijke hoofdstuk 5 onderzoekt de verhouding tussen ‘het ik’ (subject) en objecten/fenomenen bij lesgeven en leren. Dit hoofdstuk besluit met een aantal inzichten (de ‘drie gaven van het lesgeven’): (1) gegeven worden waar je niet om hebt gevraagd (curriculum), (2) meegenomen worden voorbij de grenzen van je huidige begrip (didactiek) en (3) aangespoord worden om een zelf (‘ik’, ‘subject’) te zijn (pedagogiek). Het volgende hoofdstuk gaat hier verder op door en beschrijft leren en lesgeven als de leerkracht die de aandacht van de leerling stuurt (onderwijzen als vorm van wijzen). Het laatste hoofdstuk gaat dieper in op de betekenis van wereldgericht onderwijs en de plaats van lesgeven bij de ontmoeting van de leerling met de wereld.

“Op veel plekken in de wereld staat het onderwijs onder een niet-aflatende druk om te presteren, en de criteria voor welke prestaties tellen, worden meer en meer gedicteerd vanuit de wereldwijde onderwijsmeetindustrie (oa PISA).  Dit legt niet alleen een enorme druk op scholen, leraren en leerlingen, maar ook op beleidsmakers en politici, die allemaal gevangen lijken in een wereldwijde onderwijs-ratrace.  Er is een voortdurende paniek over de kwaliteit van het onderwijs, en die paniek genereert een onverzadigbare behoefte aan onderwijsverbetering, die lijkt af te stevenen op steeds beperktere definities van wat telt als onderwijs en wat telt in het onderwijs.  Een verrassende uitkomst van deze dynamiek is dat onderwijs meer en meer als deel van het probleem wordt gezien, en steeds minder als deel van de oplossing, met een hoge mate van ontevredenheid onder leerlingen, leraren, politici, de media en het publiek.” 

Uit hoofdstuk 2 “Wat voor samenleving heeft de school nodig?”

Doorheen het boek komen ook zijn eerdere standpunten opnieuw aan bod, zoals ‘learnification’, zijn kritiek op de impact van internationale toetsen of zijn kritiek op constructivistische leertheorieën.

Ook al is Biesta soms wat te moeilijk voor mij en ben ik het niet met alles eens, toch doet hij ons grondig nadenken over wat onderwijs kan en moet betekenen in een moderne samenleving. En dat is niet wat we er vandaag van maken…

Aandachtige betrokkenheid

Dr. Lisette Bastiaansen ontwikkelde een eigen en concrete vertaling van enkele inzichten van Biesta. Zij promoveerde in 2022 met het proefschrift Aandachtige betrokkenheid als pedagogische grondhouding (met Biesta als promotor). Ze focust in haar onderzoek niet op de instrumentele kant van de relatie tussen leraar en leerling (impact van de relatie op prestaties), maar op de pedagogisch-relationele kant: “Bij het pedagogisch-relationele handelen van leraren gaat het in essentie over het uitnodigen, uitdagen en verleiden van leerlingen om verantwoordelijkheid te nemen voor zichzelf en hun eigen handelen in de wereld. ’’ (School- en Klaspraktijk, jg 63 (1), 2022). Bij de invulling van dit concept, ontwikkelde ze 3 houdingen voor de leraar: aandachtig zijn, aanwezig zijn, betrokken zijn.

Ketten over meertaligheid…

Als onderwijs- of taalexpert, maar ook als burger hebben we vaak een uitgesproken mening als het gaat over meertaligheid bij kinderen en jongeren. Maar luisteren we voldoende naar hoe onze Brusselse kinderen en jongeren dit beleven? Ik verzamelde hieronder uitspraken over meertaligheid en eindig met een verhelderend filmpje (interview met Brusselse leerlingen) uit Brussel Vol Taal van Onderwijscentrum Brussel.

  • “Ja, ik spreek en lees Frans en Nederlands. Dat komt door mijn moeder, die spreekt Frans, Nederlands, Engels, Arabisch en ik denk ook Spaans. Dat is wel handig in Brussel. Ze wil graag dat ik ook veel talen leer, daarom ga ik misschien Latijn studeren.” – Ismael uit Anderlecht (2022, link)
  • “Met mijn vader spreek ik Nederlands en met mijn moeder Spaans. Ze komt uit Mexico en daar spreken ze Spaans. Mijn ouders spreken Engels met elkaar, dus dat leer ik tegelijk ook.” – Elena uit Elsene (2022, link)
  • “Ik spreek drie talen: Nederlands, Frans en Spaans. Met mijn mama en papa spreek ik vooral Spaans (maar ook Frans), met mijn broer vooral Frans en met mijn zus eerder Nederlands of Spaans. Ik ga in het Nederlands naar school, dus met mijn vrienden spreek ik Nederlands. Ik voel mij het meest comfortabel in het Spaans.” – Aaron uit Anderlecht (2020, link)
  • “Ik luister in veel talen muziek eigenlijk. In het Arabisch, Engels, Frans, Nederlands, maar ook Japans! Ik ervaar meertalig zijn als iets positief en voel mij er ook wel zekerder door.” – Wassila uit Schaarbeek (2020, link)
  • “Ik spreek 4 talen. Nederlands, Frans, Pulaar en een beetje Engels door naar Engelse filmpjes te kijken. Er is geen specifieke taal aanwezig in mijn dromen, denk ik” – Adama uit Schaarbeek (2020, link)
  • “Het is echt geweldig om meertalig te zijn. Soms moet je op een knopje drukken in je hoofd en switchen naar een andere taal. Dat is soms een beetje lastig, maar het is echt fantastisch om te weten dat je gewoon twee talen kan spreken al van kleins af aan. Je leert  bij over de verschillende culturen en je amuseert je erbij. Ik zou deze geweldige talen voor geen geld van de wereld willen wissen uit mijn hoofd.” – Hana en Karen uit Schaarbeek (2020, link)

Meer over meertaligheid in het onderwijs in Brussel kom je te weten op de website Brussel Vol Taal en bekijk ook deze getuigenis van Brusselse jongeren over taal op school:

Klik op de foto om naar het filmpje te gaan

Caroline Pauwels over meditatie…

“Kinderen zijn vaak verwonderd. Waarom is de zee blauw? Waarom wordt het donker? Op een bepaald moment verliezen de meesten van ons die onbevangenheid. Alsof het vuur van de nieuwsgierigheid wordt gedoofd. En dat is jammer. Verwondering geeft het leven kleur en spoort ons aan om valse zekerheden in vraag te stellen…”

In haar prachtige boekje Ode aan de verwondering (2021) schrijft Caroline Pauwels (†, 2022) over meditatie het volgende:

“Leer jezelf kennen. Dat kan wellicht op veel manieren, maar misschien nog het eenvoudigst door regelmatig gewoon op een rustige plek te zitten, de ogen te sluiten, in en uit te ademen, je adem te volgen en je daar op te focussen. En als je je focus kwijtraakt en afgeleid wordt door gedachten die door je hoofd flitsen: gewoon vaststellen dat je wordt afgeleid en opnieuw focussen. En ademen. Nooit vergeten te ademen.

Noem dat meditatie, noem het diepe concentratie. Het gaat er om dat je probeert grip te krijgen op je gedachten, op wat er in je omgaat. Aan zichzelf overgelaten, heeft de geest de neiging om in alle richtingen te gaan, om zich te richten op kleine ergernissen en frustraties, om zichzelf vast te rijden in routineus gezeur. Door je te concentreren kan je leren controle te krijgen over je hoofd en laat je die ergernissen en frustraties niet langer de baas spelen over jou. Dan ontstaat er ruimte om je te verwonderen, om wat gewoon was weer als bijzonder te ervaren, om wat vaststaand leek in vraag te stellen.”

Lees ook:

De stadsleerkracht onder druk, burn-out en mindfulness.

Net voor de kerstvakantie las ik een artikel in BRUZZ over een recent VUB-onderzoek waaruit blijkt dat het risico op burn-out na corona verhoogde bij leerkrachten in Vlaanderen en Brussel. Bovendien ligt het risico bij Brusselse leerkrachten hoger dan in Vlaanderen en is ook de “stijging van de cijfers in Brussel forser”. Brussel kampt tegelijkertijd met een groot leerkrachtentekort en dit versterkt alleen maar de ongerustheid over deze cijfers. Onderzoeker Yanni Verhavert vindt dat er iets moet “veranderen aan de invulling van het beroep van leerkracht, oa meer autonomie en minder administratieve last”.

Ik vind het waardevol om hier even te verwijzen naar deelonderzoeken (Montero-Marin, Taylor, et al., 2021 én Kuyken et al., 2022) uit het grootschalige Myriad-project in de UK. De Myriad-onderzoekers stellen het volgende vast: Mindfulnesstraining (zowel via zelfstudie als onder leiding van een instructeur) kan het welzijn van leerkrachten verbeteren en vermindert stressgevoelens, angst, depressieve symptomen en burn-out bij leerkrachten. Deze training heeft ook een positieve impact op het schoolklimaat.

Ook al is het versterken van weerbaarheid en veerkracht bij leerkrachten via bijvoorbeeld mindfulness zinvol, het mag ons niet afleiden van de oorzaken en de structurele oplossingen… of zoals Andy Hargreaves en Dennis Shirley het verwoorden in hun boek Well-Being in Schools: “Notwithstanding the benefits of movements such as mindfulness and resilience, overinvesting our hopes in them can mean we stop looking outward at what’s causing problems in the first place.”

Lees het volledige onderzoek over burn-out bij leerkrachten hier.

Onderzoeken Myriad-project

An Experimental Study of Self Taught and Instructor-Led Mindfulness Program Formats on Acceptability, Effectiveness, and Mechanisms (Montero-Marin, Taylor, et al., 2021)

Effectiveness of universal school-based mindfulness training compared with normal school provision on teacher mental health and school climate: results of the MYRIAD cluster randomised controlled trial (Kuyken et al., 2022).

Urban Education 2022, top 10!

In dit bericht blik ik even terug op mijn meest gelezen blogberichten in 2022.  Net als vorig jaar worden mijn berichten over yoga, meditatie, mindfulness veel gelezen. Ook klasmanagement blijft een belangrijk thema. De 7-delige reeks over Urban Education uit 2019 staat opnieuw hoog in de top 10. Het leerkrachtentekort tenslotte is een thema dat heel wat lezers raakt.

  1. Meditatie op school en in de klas? (1) (5 november 2021): deel 1 van een mini-reeks over yoga, meditatie en mindfulness op school en in de klas met concrete vertalingen naar de klaspraktijk.
  2. Meerwaarde van yoga, meditatie en mindfulness op school (21 juni 2021): een verkenning van de meerwaarde van yoga, meditatie en mindfulness op school (op basis van wetenschappelijk onderzoek).
  3. Gedrag is een curriculum” (13 oktober 2022): een kennismaking met het boek Regie in de Klas van Tom Bennett.
  4. Yoga, meditatie en mindfulness op school in de praktijk (21 juni 2022): een verzameling van bronnen om met yoga, meditatie en mindfulness op school aan de slag te gaan (praktijkboeken, lesmaterialen, websites,…).
  5. Onderwijs in Brussel is… urban education, de grootstedelijke context (1) (5 november 2019): deel 1 van een 7-delige reeks over Urban Education (ook in het Frans en het Engels)
  6. Onderwijs in Brussel is… “worstelen” met klasmanagement! (28 mei 2019): enkele basisinzichten over klasmanagement in een grootstedelijke context.
  7. Brussel zoekt stadsbekwame leerkrachten… én 10 voorstellen (12 juli 2022): over de aanpak van het leerkrachtentekort in Brussel en verslag van hoorzitting in Vlaams Parlement (14/7).
  8. De “warm demander”-leerkracht… (17 september 2020): over een warme leerkrachtenstijl én een veeleisende aanpak.
  9. Bronnen voor een goede ouderwerking in een grootstedelijke en meertalige context (4 november 2022): een selectie van boeken, websites en visieteksten die ondersteunend en inspirerend zijn voor een ouderwerking in een grootstedelijke en meertalige context. 
  10. Urban Education en zij-instromers (25 januari 2022): enkele getuigenissen over de meerwaarde van zij-instromers in grootstedelijk onderwijs.

Vergelijk met…

Dank voor je interesse! Fijn eindejaar.

Gelezen in 2022, deel 2

Eind juni gaf ik al even een stand van zaken met mijn persoonlijke top 5. Ik voeg hier vandaag nog graag 3 boeken aan toe:

1. A Tale for the Time Being van Ruth Ozeki (2 x gelezen 🙂 in 2022 ) is een verhaal vol tegenstellingen over een zestienjarig Japans-Amerikaans meisje dat via haar dagboek verbinding zoekt… (met oa volgende thema’s: tijd, pesten, welzijn, meditatie, migratie, klimaat,…)

“I am a time being. Do you know what a time being is? Well, if you give me a moment, I will tell you.A time being is someone who lives in time, and that means you, and me, and every one of us who is, or was, or ever will be.”

“But memories are time beings, too, like cherry blossoms or ginkgo leaves; for a while they are beautiful, and then they fade and die.”

“Life is fleeting. Don’t waste a single moment of your precious life. Wake up now! And now! And now!”

“But in the time it takes to say now, now is already over. It’s already then.”

Ruth Ozeki in A Tale for the Time Being (2013)

2. Regie in de Klas van Tom Bennett is een no-nonsense boek over klasmanagement: geen dure modellen, geen ingewikkelde processen, maar ontwikkeling van competenties, structuur, cultuur en waarden…

“Je goed gedragen is een combinatie van vaardigheden, competenties, gewoontes, neigingen, waarden en kennis. Deze kun je aanleren.”

Tom Bennett in Regie in de Klas (2022)

3. In Well-being in Schools houden Andy Hargreaves en Dennis Shirley een pleidooi voor meer welzijn op school en verbinden ze wetenschappelijke inzichten met een maatschappij- en onderwijsvisie… 

“Well-being has its own value. It is a complement to academic achievement. It helps develop well-rounded people who are also happy and fulfilled. It is a form of success in its own right.”

Andy Hargreaves en Dennis Shirley in Well-being in schools (2021)

Het volledig overzicht van de 56 boeken die ik in 2022 las (ongetwijfeld vergat ik er nog enkele te noteren), kan je hier raadplegen:

%d bloggers liken dit: