Onderwijs in Brussel is… pesten durven benoemen (debat Raad VGC, februari 2020)

Op de plenaire vergadering van de Raad van de VGC stelde raadslid Fouad Ahidar (one.brussels-sp.a) een vraag over pesten in het Nederlandstalig onderwijs in Brussel. Hij startte zijn vraag met een confronterende en belangrijke getuigenis. Dankjewel hiervoor. Ik wil deze getuigenis hier graag delen:

“Ik kon nooit vermoeden dat ik 40 jaar later voor jullie zou staan met een vraag over pesten. Zelf ben ik zeer lange tijd op school gepest, werkelijk zwaar gepest. Ik herinner me dat alsof het gisteren was. Ik heb het nooit gedurfd om daarover iets aan mijn ouders te vertellen. C’était la honte. Vooral omdat ik niet durfde terug te slaan. Ik was sterker en groter, maar durfde niet terug te slaan, ik wilde eenvoudigweg niet vechten. Ik zocht geen ruzie. Ik durfde ook niets te zeggen omdat ik ermee bedreigd werd dat, als ik iets zou zeggen, ik de dag nadien nog meer klappen zou krijgen. Ik dacht dat mijn ouders kwaad zouden zijn als ik het hen zou vertellen.

Iedereen weet wat de 4 punten op mijn hand betekenen. Het is duidelijk en iedereen doet mee. Ik heb ook strepen op mijn gezicht gezet. Dankzij die strepen heeft mijn moeder destijds ontdekt dat ik elke dag slaag kreeg. Ik speelde graag met de knikkers en mijn handen waren altijd vuil, maar ik had dat niet opgemerkt. Ik wou gewoon nadien naar huis en voor ik thuis binnen stapte wreef ik over mijn gezicht. Er zaten dus voortdurend strepen op mijn gezicht. Op een bepaald ogenblik vroeg mijn moeder aan mijn neef waarom ik altijd strepen op mijn gezicht had. Hij antwoordde toen dat ik elke dag klappen kreeg op school maar niets durfde te zeggen. Dankzij mijn strepen is mijn moeder het dus te weten gekomen en is mijn vader de volgende dag naar de school toegestapt en heeft de school half op zijn kop gezet. Hij was kwaad. Hij toonde mij zo dat ik het recht had om schrik te hebben en dat we als kind hulp mogen vragen aan onze ouders. Ik had hulp nodig. Men moet dat kunnen zeggen. Ik heb het niet gedurfd. Had ik geweten dat mijn vader op die manier zou reageren, had ik geen 6 jaar hoeven te wachten. Bijna 5,5 jaar lang kreeg ik elke dag op de speelplaats of onderweg naar huis of tijdens het knikkeren slaag. Dat had ik kunnen vermijden. Misschien was ik te laf om te reageren, ik weet niet welke woorden hier op zijn plaats zijn. Nu kan ik eindelijk iets zeggen. Ik tracht sindsdien elke dag het debat daarover naar voor te schuiven.”

Het verslag van het volledige debat (met de antwoorden van minister Gatz, Open VLD), kan je hier lezen.

Gepubliceerd door Piet Vervaecke

Directeur Onderwijscentrum Brussel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: